Opcje przeglądania
Dostępność
Cena
-
od
do
Koszyk
Bandaż medyczny
Bandaż medyczny dobiera się według zastosowania, miejsca użycia i wymaganej kontroli ucisku. Kategoria obejmuje wyroby do podtrzymywania opatrunków, stabilizacji, mocowania szyn oraz zabezpieczania rurek i drenów. Przy wyborze liczą się szerokość, długość, rozciągliwość, sposób przylegania i jałowość.
Bandaż dziany 4mx10cm
0,49 zł
Cena regularna:
0,62 zł
Cena netto: 0,45 zł
Bandaż dziany 4mx5cm
0,35 zł
Cena regularna:
0,39 zł
Cena netto: 0,32 zł
Dobór bandaża zaczyna się od zastosowania
Bandaż dziany, elastyczny i kohezyjny różnią się działaniem mimo zbliżonej formy. Ten ostatni przylega głównie do własnej warstwy. Jeden służy głównie do podtrzymywania opatrunku, drugi do lekkiego ucisku i usztywnienia, a trzeci do szybkiego mocowania bez zapinek. Opaska siatkowa opatrunkowa uzupełnia tę grupę w okolicach ruchomych i trudniejszych do owinięcia.
Typy i wymiary stosowane w praktyce
W codziennym użyciu najczęściej wykorzystuje się następujące warianty:
- bandaż dziany 4 m x 5 cm, 10 cm lub 15 cm, przeznaczony do podtrzymywania opatrunków nieprzylepnych oraz mocowania szyn, łupek i akcesoriów medycznych,
- bandaż elastyczny 4 m x 8 cm, 10 cm, 12 cm lub 15 cm, wybierany wtedy, gdy potrzebny jest lekki ucisk albo usztywnienie podczas ruchu,
- bandaż kohezyjny 4,5 m x 5 cm lub 10 cm, przydatny w miejscach wymagających szybkiego założenia i łatwej korekty napięcia,
- rękaw siatkowy w numerach 1, 2, 3, 4, 6 i 8, dostosowany do palca, dłoni, stopy, kolana, ramienia, głowy, podudzia, uda i biodra.
Bandaż dzianinowy z wiskozy pełni funkcję opaski podtrzymującej. Przepuszcza powietrze, ma brzegi odporne na strzępienie i nie zakłóca obrazu RTG. Wersja elastyczna zachowuje swoje parametry po wielokrotnym praniu, co ma znaczenie przy ponownym użyciu.
Różnica między bandażem a opatrunkiem wpływa na wybór materiału
Bandaż medyczny nie zastępuje warstwy dotykającej rany. Jego zadaniem jest mocowanie, stabilizacja i kontrola ucisku, natomiast opatrunek odpowiada za chłonność, ochronę rany i utrzymanie warunków sprzyjających gojeniu. Chłonność ocenia się przede wszystkim w odniesieniu do opatrunku, a nie opaski mocującej.
Samo określenie bandaż zwykły albo bandaż bawełniany nie mówi nic o przewidywalnej rozciągliwości, tolerancji skórnej czy zgodności ze sposobem użycia. W przypadku wyrobu medycznego liczą się powtarzalność parametrów i stabilność splotu. Jeżeli potrzebny jest bandaż sterylny, wybór zależy od miejsca zabiegu, a do rutynowego podtrzymywania częściej stosuje się wyroby niejałowe.
U dzieci mniejsze szerokości ograniczają nadmiar warstw, dlatego bandaże dla dzieci dobiera się do obwodu i miejsca założenia, a nie wyłącznie do wieku pacjenta.
Stabilizacja stawu wymaga kontroli ucisku i zakresu ruchu
Bandaż medyczny zakładany na nadgarstek lub kolano powinien ograniczać niepożądany ruch, ale nie prowadzić do pełnego unieruchomienia, jeżeli nie taki jest cel użycia. Szerokość materiału musi odpowiadać obwodowi stawu, a napięcie powinno rosnąć stopniowo. W okolicach bardziej ruchomych częściej stosuje się bandaże elastyczne i kohezyjne niż nieelastyczne opaski podtrzymujące.
Podczas zakładania na staw można zachować następujący schemat:
- założyć zwoje kotwiczące powyżej i poniżej stawu techniką okrężną,
- prowadzić kolejne warstwy spiralnie, częściowo na poprzedniej warstwie,
- zwiększać nacisk tylko wtedy, gdy celem jest bandażowanie z uciskiem,
- ocenić po założeniu kolor skóry, temperaturę, czucie poniżej bandaża oraz zakres kontrolowanego ruchu.
Opaska siatkowa opatrunkowa bywa wygodniejsza na palcach, dłoni i głowie, ponieważ utrzymuje opatrunek bez wielowarstwowego owijania.
Normy i parametry porządkują wybór wyrobu
Bandaż medyczny warto oceniać jako wyrób przeznaczony do określonego zastosowania, a nie jak ogólny materiał tekstylny. Oznaczenie CE i zgodność z MDR, czyli unijnym rozporządzeniem o wyrobach medycznych, potwierdzają spełnienie wymagań przy wprowadzeniu do obrotu. ISO 13485 odnosi się do systemu jakości producenta, a ISO 10993 do oceny materiału przy kontakcie z ciałem.
Przy ocenie materiału znaczenie mają:
- rozciągliwość dobrana do planowanego ucisku lub usztywnienia,
- stabilność splotu i brzegów podczas rozwijania oraz korekty ułożenia,
- przepuszczalność powietrza i tolerancja skórna przy dłuższym noszeniu,
- możliwość sterylizacji radiacyjnej, tlenkiem etylenu lub parą wodną, gdy sposób użycia tego wymaga.
Takie parametry decydują o tym, czy materiał utrzyma opatrunek od pierwszego do ostatniego zwoju i zachowa przewidywalne właściwości na stawie, kończynie oraz w miejscu po zabiegu.
KATEGORIE GŁÓWNE